Na het opschonen van het bosgebied behoorden de camelias, tussen twee sloten in, tot één van de eerste beplantingen bij “Op de Haar”. Dit waren C. japonica en C.x williamsii hybriden en later hebben wij twee Ackerman hybriden toegevoegd. Deze laatste zijn hybriden met C. oleifera bloed erin voor extra koude-hardheid.

Camellia "Brushfield's Yellow"

Dit al gezegd en ondanks twee Elfstedentocht winters, zijn wij nooit een camelia kwijt geraakt. Met andere woorden, een camelia is niet per definitie een kasplant in de winter, zoals nog al te vaak wordt beweerd!

Onze planten krijgen ’s winters geen bijzonder bescherming maar ze zijn in de beschutting van een bos en daardoor van de uitdrogende invloed van snijdende oosten winden wel grotendeels beschermd. Bovendien krijgen ze geen vroege ochtendzon die, na een nachtvorst, bloemknoppen echt kapot kan maken wegens een te snelle ontdooiing.  Steeds mildere winters, om niets te zeggen over de verleiding van mijn vriend Hans Prins, hebben ons zo ver gekregen om een proef te beginnen met herfst/winter bloeiende camelias. Dit zijn C. sasanqua, C. x hiemalis en C. x vernalis hybriden en ze hebben in de regel behoefte aan zonnige, beschutte standplaatsen. Ik ga ze wel in de buurt van het Tropische Perkje inzetten maar kan verder tot nu toe geen persoonlijke ervaringen aan U doorgeven. Toch zijn hun geurende bloemen vast welkom!

Tegenwoordig  treft een bezoeker camelias overal in de tuinen aan. In brede zin zijn de behoeften van camelias gelijk aan die van rhododendrons – lichte schaduw, zure grond en voeding tot ongeveer de langste dag samen met vocht om knoppen voor het volgend jaar te doen ontwikkelen. Te veel droogte in de zomer is vaak de reden voor het vallen van bloemknoppen later in het daarop volgende voorjaar. Verder, vermijd te veel vorstgevoelige groei laat in het seizoen door niet na ongeveer eind juni voeding te geven.

Het internet bevat  veel leerzaam lectuur over camelia (onthoudt U toch de internationale dubbel “L” in de spelling van “camellia”!) In de Engelstalige versie van deze pagina treft U twee heel goede artikelen aan; wilt U liever in het Nederlands lezen dan kunt U een begin maken  met http://www.neerlandstuin.nl/struiken/camellia.html . Verder moet ik zeggen dat ik niets echt inspirerend heb gevonden en zelfs stukken die gewoon misleidend zijn of ronduit fout. Er is duidelijk nog veel publiciteit ten behoeve van de camelia als tuinplant hier in de Nederlanden te verrichten!

Toekomst 

Kwekers over de hele wereld houden zich met aspecten van de camelia bezig. Hun werk spits zich toe op vier belangrijke eigenschappen:

-         Verbeteren van koude bestendigheid

-         Uitbreiden van de keuze van bloemkleur (b.v. gele pigmenten introduceren)

-         Geur

-         Verlengen van de bloeiperiode en uitbreiden van het bloeiseizoen.

1.      Koude bestendigheid

De eerste  stap in het verbeteren van koude bestendigheid kwam bijna als toeval toen J.C. Williams in Engeland vond dat Camellia saluensis een spontaan kruisbestuiving had gehad met Camellia japonica in zijn tuin. C. saluensis is niet bepaald winterhard en daarom was het een verassing toen de zaailingen veel meer koudebestendig bleken te zijn dan beide ouders. Sindsdien vormen de zogenaamde C. x williamsii hybriden een belangrijk aanvulling op de C. japonica hybriden. Tegenwoordig wordt dit hele onderwerp veel meer in verband met werk van de Amerikaan Dr. William Ackerman gebracht. Hierover kunt U een recente artikel onder de titel “Camellias for cold climates” via de International Camellia Society best lezen: www.camellia-ics.org/_ics/ackerm1.htm. Hij heeft letterlijk honderden hybriden met C. oleifera getest.  Oleifera is zeer winterhard maar heeft betrekkelijk weinig sierwaarde – in Azië wordt olie uit de zaden in de keuken gebruikt. Ackerman heeft in gedachte de extreem lage temperaturen die weleens in de V.S. voorkomen. Hier in Nederland zijn misschien hybriden met soorten zoals C. sasanqua meer interessant. C. Sasanqua zelf is waarschijnlijk niet al te gelukkig wanneer de temperatuur lager dan ongeveer -8ºC zakt; de Ackerman hybriden kunnen dit beslist (makkelijk) aan. 

2.      Geur 

De meeste C. japonica en C. x williamsii hybriden hebben twee beperkingen – hun bloemkleuren zijn meestal vanaf wit, via roos tot rood en ze ruiken niet. Bloemvorm is wel erg mooi. (Het combineren van een mooie bloemvorm met een geur is eigenlijk preceis de zelfde uitdaging die kwekers van rozen op moeten lossen.) Geurende vormen zijn er wel maar komen zelden vóór, voorbeelden zijn “Scented Red”, “Scentsation” en “High Fragrance”, maar ze blijven toch in Nederland vrijwel onbekend, waarschijnlijk omdat ze niet tot de betrouwbare winterharde camelia hybriden behoren. Veel species camelia, de theestruik zelf meegerekend (C. sinensis), hebben geurende maar “eenvoudige” bloemen maar, daarentegen, zijn niet echt winterhard te noemen en dat geven ze waarschijnlijk door in hun hybriden met o.a. C. japonica. Tegen deze achtergrond is het niet verassend dat werk op het gebied van geur meestal plaats vindt in wat mildere oorden zoals Japan, Nieuw Zeeland en zuidelijk V.S. Jim Finlay uit Nieuwe Zeeland is een bekende naam op dit gebied. In Japan, gebruikt men C. lutchuensis om geurende hybriden te kweken. Nogmaals er is veel op het Internet te vinden en mijn aanbeveling om te beginnen is de Engelstalige sectie van de website van een Japanse parfum bedrijf te bezoeken: www.shiseido.co.jp/e/e9803kor/html/text/kor05200.htm.

3.      Kleur

Camellia "Dahlonega" of "Golden Anniversary"

4.      Bloeiseizoen

Camellia "Polar Ice"